Directeur van de Efteling!

Het is warm voor de tijd van het jaar, de zonsondergang is al ingezet als ik samen met mijn kleinzoon van acht de deur uit stap. Je voelt nog de warmte van de laatste restjes zon. Mijn handen zijn gevuld met tassen – boodschappen voor morgen en wat spullen voor later. Maar als ik opkijk, word ik onmiddellijk betoverd door de lucht boven ons. Een schitterend kleurenspektakel ontvouwt zich aan de horizon, met roze en gele tinten die elkaar naadloos overlappen, alsof de hemel zelf een schilderij is geworden. De kleuren stralen tussen de silhouetten van de bomen.

Ik weet uit ervaring dat zo’n lucht maar een paar minuten duurt. Maar ja, mijn handen zijn vol en even snel een foto maken met mijn telefoon is niet mogelijk. Dus deel ik mijn bewondering maar met mijn kleinzoon. “Kijk eens, schat, wat een prachtige lucht daar bij die bomen!” zeg ik terwijl ik even stil blijf staan om het tafereel in me op te nemen.

Tot mijn verrassing draait hij zich om, met die glinsterende ogen die alleen kinderen kunnen hebben, en zegt: “Wil je een foto maken, oma?” Het is alsof hij mijn gedachten raadt. Ik lach zachtjes en zeg: “Ja, eigenlijk wel, maar ik heb mijn handen vol.”

Maar voor ik het weet, heeft hij mijn mobiel al uit mijn achterzak gehaald. Met zijn kleine handen ontgrendelt hij de telefoon en richt de camera naar de lucht. Hij kijkt even gefocust naar het scherm, kantelt zijn hoofd een beetje, en dan klikt hij. “Kijk oma, goed gelukt hè?” zegt hij trots, terwijl hij me de foto laat zien. En ja, het is echt een geweldige foto. De roze en gele strepen in de lucht, de donkere contouren van de bomen – hij heeft het moment perfect vastgelegd.

Ik kan mijn trots niet verbergen en zeg met een brede glimlach: “Wat een prachtige foto, lieverd!” “Er schiet meteen van alles door mijn hoofd.” “Weet je, ik heb nog wel een oude fotocamera voor je liggen.” “Misschien kunnen we samen op stap om foto’s te maken, net als ik vroeger met mijn opa.”

Hij kijkt even peinzend naar de lucht en dan naar mij. “Dat lijkt me leuk, oma,” zegt hij. “Maar dat kan alleen als ik een vrije dag heb, want je weet toch dat ik de directeur van de Efteling wil worden?” “Dan heb ik niet zoveel tijd meer, denk ik.” Zijn serieuze blik laat me even lachen. De logica van een kind is zo puur en eerlijk, en ik hou ervan. Hij droomt al groot, en ambitie moet je koesteren, als groot fan van de Efteling kan hij je er echt alles over vertellen. En niet alleen over wat er te doen is, maar ook de geschiedenis, de bouw, de muziek, echt alles. En hij heeft maar één visie en dat is de baas worden van het hele spul (daar hoort achtbanen testen toch ook bij).

Fotografie zit in onze familie, besef ik me. Mijn opa leerde me ooit hoe je door een lens de wereld op een andere manier kunt zien, en was altijd met dia’s in de weer. Zijn hele verzameling staat op zolder en die koester ik. Nu zie ik die zelfde enthousiasme in mijn kleinzoon. Het idee dat deze passie verder leeft, van generatie op generatie, geeft me een warm gevoel. Misschien, denk ik glimlachend, zal hij ooit foto’s maken van de Efteling, als directeur in zijn vrije tijd.

En terwijl we verder lopen, met de tassen in mijn handen en zijn kleine hand aan mijn mouw, voel ik de magie van dit moment. Een moment dat, net als die roze en gele lucht, misschien maar kort is, maar dat voor altijd in mijn hart is opgeslagen.

Had jij ook een bijzonder moment afgelopen week? ………en wil je dit delen!?