Een jaar vol verhalen, momenten en herinneringen die blijven

Het is december, en het is de laatste dag van het jaar. Wat ging het ongelofelijk snel! Als ik terugkijk, voelt het alsof ik in een achtbaan heb gezeten: pieken, dalen, onverwachte bochten, maar ook momenten waarop ik even stil kon genieten van het uitzicht.

Precies één jaar geleden besloot ik een sprong in het diepe te wagen. Ik schreef me in bij de KVK en begon mijn eigen fotografiebedrijf. Spannend? Absoluut. Maar ook ontzettend bevrijdend. Voor het eerst zette ik mijn passie écht centraal: het vastleggen van de meest intieme, emotionele en waardevolle momenten in het leven van anderen. En wat een reis is het sindsdien geweest.

Samen met een groep fantastische collega-fotografen volgde ik een opleiding bij Boukje Canaan, waar ik me specialiseerde als afscheidsfotograaf. Een rol die zoveel meer betekent dan alleen een camera pakken en een moment vastleggen. Het gaat om verbinding, om liefde, om de kracht van herinneringen. Dit jaar mocht ik dat in zoveel bijzondere situaties ervaren: uitvaarten, asverstrooiingen, herdenkingsdiensten, lichtjesavonden, maar ook geboortes, verjaardagen, en zelfs honden- en portretshoots. En mijn mooie project “Levend verlies” Elk moment was uniek, elk verhaal onvergetelijk.

De bitters en zoets van de uitvaartwereld

Maar eerlijk? Het was niet altijd makkelijk. De uitvaartwereld is een bijzondere plek vol contrasten. Ik kijk met trots terug op de samenwerkingen met zoveel inspirerende mensen en met een gouden hart, en bedrijven in de uitvaartwereld: bloemenband, Ferentes, uitvaartverzorgers, rouwspecialisten, ritueelbegeleiders en nog veel meer, die alles op alles zetten om families een warm en waardig afscheid te geven. Samenwerken met hen was een cadeau. Dankzij hen heb ik zoveel mogen leren, niet alleen over mijn vak, maar ook over mezelf.

Aan de andere kant ontdekte ik ook de schaduwkanten: haantjesgedrag, ouderwetse opvattingen, en soms pure onbeschoftheid. Het was alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg; niet wat ik verwachtte in een wereld waar troost en verbinding centraal zouden moeten staan. Maar weet je wat? Juist die momenten hebben me sterker gemaakt. Want waar één deur dichtklapte (en dat gebeurde letterlijk), gingen andere deuren open. En achter die deuren vond ik mensen die net als ik geloven in verandering, in liefde en in verbinding.

Ondernemen: vallen, opstaan en weer doorgaan

Ondernemen bleek trouwens ook een verhaal apart. Met mijn ondernemersachtergrond dacht ik: dat fix ik wel even. Maar ik kan je zeggen, ik ben regelmatig met mijn kop tegen de muur gelopen. Marketing, sociale media, boekhouding, koude acquisitie… Soms voelde het alsof ik meer uren achter mijn laptop zat dan achter mijn camera. Ik heb gelachen, gehuild, gevloekt, en echt gedacht, waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen? Maar het schijnt erbij te horen. Het is dat ene hobbeltje dat je soms even uit balans brengt, maar dat je uiteindelijk leert hoe je moet dansen. Ik heb prachtige mensen ontmoet die hun kennis wilde delen. Soms heel ver uit mijn comfortzone, maar dan pas maak je danspassen.

Mijn rotsen in de branding

En dat dansen kon ik alleen dankzij de mensen om me heen. Mijn familie. Mijn dochter, met haar eindeloze humor en geweldige ideeën, die me altijd weer aan het lachen krijgt, ook als het tegenzit. Mijn zoon en schoondochter, mijn technische redders in nood, die geduldig zijn terwijl ik panikeer over iets “simpels” online, en mijn ellenlange telefoongesprekken en bezoekjes over alles wat met de laptop of ontwerpen te maken heeft. Mijn moeder, mijn rots en cheerleader, die in me gelooft, ook als ik dat zelf even niet doe. En mijn man, die vaak vooruit kijkt, zakelijk is, en me met de neus op de feiten drukt, en me dan weer een stap in de goede richting helpt, als ik mezelf weer eens in zeven sloten tegelijk heb gewerkt. Zonder jullie was dit jaar onmogelijk geweest.

Het mooiste dat blijft

Wat ik dit jaar heb geleerd, is dat het leven vol tegenstellingen zit. Het is niet altijd koek en ei, maar uiteindelijk draait alles om liefde. Om de momenten die je vast wilt houden, hoe klein of groot, hoe verdrietig of uitbundig ook. En dat ik die momenten voor families mag vastleggen, dat voelt als een voorrecht. De beelden die ik maak, worden gekoesterd, geven troost en houden herinneringen levend. Dat raakt me diep, elke keer weer. Een wereld met meer warmte

De wereld is al hard genoeg. Elke dag zien we verhalen op het nieuws die ons doen huiveren. Maar ik geloof dat we zelf het verschil kunnen maken. Kijk is om je heen….wie in jouw omgeving mist iemand aan tafel? Wie zit alleen? Een simpel gebaar …. een praatje, een knuffel, een uitnodiging ….. kan een wereld van verschil maken. Het hoeft niet perfect te zijn. Het hoeft alleen maar menselijk te zijn. Ik wens je een liefdevol, creatief maar vooral gezond 2025

“We do not remember days, we remember moments”…

Lieve groet,

Carola x