Tussen trots en tranen…

Ik ben bloednerveus. Of het nou komt door de uitslag die we woensdag krijgen over Kees zijn gezondheid, of door mijn examen Bekwaam Afscheidsfotograaf dat over twee minuten begint—ik weet het niet. De jury zit voor me: fotografe Simone Henken, communicatie-expert Anja Leinders, ritueelbegeleider en voorzitter van de LBvR Ger Thonen, en Boukje Canaan, docent en zelf bekwaam afscheidsfotograaf. Er is geen tijd meer om te stressen. Ik kan beginnen.

Achter me ligt alles waar ik het afgelopen jaar naartoe heb gewerkt: mijn fotoboeken, prints, logo, visitekaartje, website, kortom alles wat ik ben als afscheidsfotograaf. Een jaar van leren, groeien, van begrijpen wat rouw is, hoe verschillende mensen omgaan met verlies, hoe je een eigen bedrijf opzet, hoe je via beeld een laatste herinnering vastlegt die voor altijd gekoesterd wordt. Hoe je voor de families een mooie herinnering maakt. De presentatie start op het grote scherm: twintig beelden, twintig seconden per beeld. En ik begin te spreken.

Ik vertel waarom ik dit vak gekozen heb, wat het voor mij betekent. Hoe bijzonder het is om het laatste hoofdstuk van iemands verhaal te mogen vastleggen. Dan stokt mijn stem. Een brok in mijn keel. Ik kan me herpakken en maak mijn speech af. De meest bizarre speech die ik ooit gaf—en misschien ooit zal geven. Want elk woord dat ik uitspreek, slaat op ons verhaal. Op mijn man Kees.

10 Maart ging hij voor de zoveelste keer naar de huisarts. Drie maanden had hij al buikpijn. Bloedtesten, urine- en ontlastingsonderzoeken, een endoscopie—alles was goed, er kwam steeds niets uit. Tot die maandagochtend. De huisarts zag iets op de echo van zijn alvleesklier. Binnen no-time zaten we bij de oncoloog. Een CT-scan volgde, en een paar dagen later wisten we het zeker: een kwaadaardige tumor van 3,7 cm op de slechtst mogelijke plek. De kop van de alvleesklier, onze wereld stortte in.

Hof van Vijfeijken, Boxtel, maandagochtend 17 Maart, ik sta klaar voor mijn examen op deze prachtige locatie. ‘Je hebt er zo hard voor gewerkt, ga nou maar,’ had Kees gezegd. ‘Die tumor wacht wel tot woensdag. “Galgenhumor”, iedereen die hem kent, kent ook zijn pittige, soms shockerende humor. De vragen van de jury raakten me meer dan ik had verwacht, maar ik hield stand, ondanks mijn tranen. “En ik slaagde.”

Na een perfect verzorgde lunch, een diploma-uitreiking en champagne, ging ik naar huis. We hadden een etentje gepland met het gezin, maar het voelde niet gepast. Geen feest. Geen vermelding op sociale media. Want hoe kon ik blij zijn terwijl we tegelijkertijd in een nachtmerrie zaten?

Sindsdien zijn we talloze ziekenhuisbezoeken verder. En na 2 keer slecht nieuws is er nu een lichtpuntje: er zijn geen uitzaaiingen in het buikvlies of andere organen. Maar de tumor is (nog) niet operabel. De poortader, een groot bloedvat, zit te dicht op de tumor. Dus starten we eerst met het traject van chemotherapie, hoe en wat precies horen we a.s. maandag.

Vier weken geleden zag het leven er nog totaal anders uit. Nu is niets meer zoals het was. Geen zekerheid zoals we die kenden. We hebben het slechte nieuws gedeeld met familie en vrienden. Er valt even niets meer te zeggen…… We zetten de ene voet voor de andere. Ademen in, ademen uit.

We gaan naar bed. En misschien, als we morgenochtend wakker worden, was het allemaal gewoon een boze droom.